Het jaar wil stil verdwijnen.
Zo stil ben ik nog niet.
Ik zie de vele lijnen,
de vreugde, het verdriet.
Zoek ik naar de verbanden
-de hemel weet voor wie-,
wacht ik Gods trouwe handen,
omdat ik ze niet zie.

Waarom wordt er geleden;
geluk blijkt zo vaak pijn.
Waarom moet hier beneden
de liefde afscheid zijn?
Vertellen stokt in zwijgen,
mijn ogen houden halt.
Waar zou ik inzicht
krijgen als leven tegenvalt?

Of mag ik verder kijken
dan feit en fout op aard?
Vertrouwend durven reiken
naar wie mijn thuis bewaart?
De Heer die ons wil sterken
met Geestkracht voor de tocht,
zal stralend laten merken
wat hij met liefde kocht.

Wat in dit jaar vervlogen
met tranen is gezaaid,
komt eens opnieuw voor ogen.
Wordt dan met vreugd gemaaid.
Heer, help ons door de tijden,
het kiezen blijkt een kruis.
Wil ons van angst bevrijden:
Ga mee op reis naar huis.

Het nieuwe jaar beginnen,
met Gods hulp zal het gaan.
Het licht brengt me te binnen
hoe rijk ik mag bestaan.
Als schaduwen mij vangen
-verdriet bestuurt mijn oog-,
voed dan mijn zielsverlangen
en wenk mijn blik omhoog.

God, help ons door de tijden;
bevestig ons bestaan.
Wanneer wij moeten lijden,
wil met ons huiswaarts gaan.
Zo leeg raken de dingen
als niemand naar u vraagt.
Leer ons van vrede zingen.
Uw vrede, die mij draagt.
2eadvent 2010

Aan de basis van de schikking  een blad van de vingerplant die verwijst  naar Gods trouwe handen.

De hulst, het paarse kleed  en  de distel verwijzen naar het leed en verdriet  van wat met tranen is gezaaid.

Maar ook de witte rozen die symbool staan voor de vreugde.
(ik zie de vele lijnen de vreugde het verdriet)

Het achterste deel van de schikking vertelt ons dat we huiswaarts mogen gaan daarom de witte kleur  en de uitbundige schikking

Een lichtje bij de schikking staat voor de volgende regels
(het licht brengt me te binnen hoe rijk ik mag bestaan)